این آزمایش با استفاده از تعداد 378 قطعه جوجه بوقلمون ‌نر و ماده در قالب 9 تیمار و 3 تکرار با 14 قطعه، به روش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی شامل 3 سطح انرژی سوخت وساز و 3 سطح پروتئین‌خام در دوره آزمایش چهار ماهه طی 4 مرحله سنی صفر تا 16 هفتگی ‌انجام شد. با ‌افزایش سطح‌ انرژی و پروتئین جیره از ‌تیمار شاهد در سطوح مختلف سنی تا 8 هفتگی راندمان مصرف‌ انرژی و پروتئین به ‌طور معنی‌داری کاهش و هزینه ‌خوراک به ازای هر کیلوگرم افزایش وزن‌ افزایش یافت(05/0P˂). اثر متقابل تیمارهای دارای 2926 کیلوکالری بر کیلوگرم انرژی سوخت وساز با 27/25 درصد پروتئین‌خام و 2926 کیلوکالری بر کیلوگرم انرژی سوخت وساز با 93/27 درصد پروتئین خام و نیز با اثر ‌متقابل تیمارهای 2660 کیلوکالری انرژی با 93/27 درصد پروتئین و 2926 کیلوکالری انرژی با 6/26 درصد‌ پروتئین تفاوت معنی‌دار داشتند. با افزایش سطح پروتئین جیره از 68/15 به 46/16 درصدخوراک مصرفی کاهش و افزایش وزن، ضریب تبدیل خوراکی و راندمان مصرف انرژی ‌و پروتئین ‌افزایش و هزینه‌ خوراک کاهش ‌یافت (05/0P˂). بر اساس نتایج عملکرد، می‌توان سطوح انرژی و پروتئین ‌مناسب برای‌ سن صفر تا 4 هفتگی 2400 کیلوکالری بر کیلوگرم و 6/26 درصد و سن 4 تا 8 هفتگی 2500 کیلوکالری بر کیلوگرم و 5/23 درصد و سن (8 تا 12) هفتگی 2600 کیلو کالری بر کیلوگرم انرژی سوخت وساز و 20 درصد پروتئین خام، و سن (12 تا 16) هفتگی 2650 کیلوکالری بر کیلوگرم انرژی سوخت وساز و19 درصد پروتئین‌خام را پیشنهاد نمود.