مجله تحقیقات دام و طیور

مجله تحقیقات دام و طیور

بررسی سطوح مختلف پروتئین قابل و غیرقابل تجزیه در شکمبه بر عملکرد و قابلیت هضم در بره‌های نر پرواری

نویسندگان
محمد علی رمضانی
یدالله چاشنی‌دل
اسدالله تیموری یانسری
سیدعادل مفتخرزاده
حسن نبی پور افروزی
10.22077/jlr.2015.344
چکیده
در این مطالعهدر دو آزمایش اثر سطوح مختلف پروتئین قابل و غیرقابل تجزیه در شکمبه در جیره­های سریع التخمیربر عملکرد بره‌های نرمورد بررسی قرار گرفت. در آزمایش اول تجزیه­پذیری ماده­ی خشک و پروتئین خام پودرماهی،کنجاله­ی سویا و کنسانتره جیره­های مذکور طی زمان­های مختلف شکمبه­گذاری (صفر، 4، 8، 12 و 24 ساعت) با استفاده از دو رأس گوسفند فیستولادار دو ساله نژاد زل مازندرانی با میانگین وزن 2 30 تعیین گردید. تجزیه­پذیری مؤثر ماده­ی خشک پروتئین خام پودر ماهی به­طور معنی­داری کمتر از کنجاله­ی سویا بود (05/0>P). از نظر تجزیه­پذیری مؤثر ماده­ی خشک بین کنسانتره­های مختلف، تفاوت معنی­داری وجود نداشت ولی تجزیه­پذیری مؤثر پروتئین خام کنسانتره­ها به­طور معنی­داری کاهش یافت.در آزمایش دوم24 رأس بره نر حاصل از آمیخته­گری تجاری نژاد زل -سنگسری، با سن تقریبی 6 تا 7 ماه و میانگین وزن زنده 5/2 ± 29 کیلوگرمدر قالب یک طرح کاملاً تصادفی با سه تیمار (جیره) و هر تیمار با 8 تکراربه مدت 95 روز مورد آزمایش قرار گرفتند. قابلیت هضم ظاهری مواد مغذی تحت تأثیر تیمار آزمایشی قرار نگرفت. با کاهش نسبت پروتئین قابل و غیرقابل تجزیه در شکمبه جیره pHادرار به­طور معنی‌داری کاهش یافت ولی pHمایع شکمبه و pHمدفوع تحت تأثیر تیمارهای آزمایشی واقع نشد. نتیجه کلی نشان داد که کاربرد جیره حاوی 35 درصد پروتئین غیرقابل در شکمبه به عنوان مطلوب­ترین جیره برای بره­های نر به شمار می­رود.
کلیدواژه‌ها
پروتئین قابل تجزیه و غیر قابل تجزیه در شکمبه
عملکرد
قابلیت هضم
بره‌های نر