در این پژوهش، اثر برخی عوامل فرآوری خوراک بر ضریب یکنواختی کنسانتره و کیفیت فیزیکی پلت بررسی شد. تیمارهای آزمایشی شامل استفاده از چکش نو و کهنه در فرآیند آسیاب، افزودن ۲ درصد بنتونیت سدیم، و بهکارگیری سطوح ۱۵ و ۲۵ درصد سبوس گندم در فرمولاسیون جیره بودند. پس از پایان فرآیند تولید، شش نمونه پلت بهصورت تصادفی انتخاب و جهت ارزیابی استحکام مورد بررسی قرار گرفتند. دادهها با استفاده از نرمافزار SAS تجزیه و تحلیل شدند.
نتایج نشان داد که عبور از الکهای مش ۱۶ و ۲۵ در کنسانتره پلت تهیهشده با چکش نو نسبت به چکش کهنه کمتر بود، هرچند این اختلاف معنیدار نبود \(P>0.05)\). با این حال، عبور از الک مش ۳۰ در کنسانتره پلت آسیابشده با چکش نو بهطور معنیداری کمتر بود \(P<0.05)\). همچنین، درصد باقیمانده در سینی زیرین در تیمار حاوی بنتونیت سدیم بهطور معنیداری کمتر از سایر تیمارها بود \(P<0.05)\). در تمامی الکها، درصد عبور و مقدار باقیمانده در سینی زیرین در پلت حاوی ۲۵ درصد سبوس گندم بهطور معنیداری بیشتر بود \(P<0.05)\).
افزودن ۲ درصد بنتونیت سدیم به پلت، مقاومت پلت و میزان شیارهای سطح آن را بهطور معنیداری افزایش داد \((P<0.05)\). اگرچه استفاده از سبوس گندم در کنسانتره تأثیر معنیداری بر ارتفاع و مقاومت پلت نداشت، اما بهطور معنیداری سبب افزایش شیارهای سطح پلت شد \((P<0.05)\). بهطور کلی، استفاده از چکش نو در فرآیند آسیاب و افزودن ۲ درصد بنتونیت سدیم در فرمولاسیون، موجب بهبود کیفیت پلت شد؛ در حالی که افزایش سطح سبوس گندم باعث کاهش کیفیت پلت تولیدی گردید.
